خزنده شوم دوزخ

خسته و کوفته،غرق در طوفان رنجها،درانتهای گودالی بی انتها،همراه بابار سنگین آرزوهای بربادرفته،بی آبرو از کردار پست...

منم همان خزنده شوم دوزخ که در جمع نفرت بارش به گدازه های شبیه به قیر،با چسبندگی نفرت انگیزش نگاه می کنم.

حبابی بعد از حبابی دیگر،هرحباب بادکرده می ترکد ودوباره ماده غلیظ متورم می گردد...

ثروت و بیچارگی

ثروت و بیچارگی

چشمهایش خبر می دادند که دلش از غصه پر شده،ولی خودش را نمی شکست.نمی دانم در خلوت چقدر گریسته بود،ولی می دانستم که یکماه است-بخاطر شرمندگی-به همسرش حتی یک زنگ هم نزده...

آری فقر...

آدم در محشر

آدم در محشر

اسرافیل در صور دمید،سکوتی در هم شکننده حاکم شده بود،رعب بر ملایکه مستولی گشت،هیچ کس بر پای بند نبود هراس سایه وحشتناک خود را روی هستی افکنده بود...

یعنی فرمان پروردگارم چه خواهد بود؟

بانگ جرس

بانگ جرس

وقت است تابرگ سفربرباره بندیم

دل برعبور از سد خار وخاره بندیم

از هر کران بانگ رحیل آید بگوشم

بانگ جرس برخاست وای من خموشم

دریادلان راه سفر در پیش دارند

پا در رکاب راهوار خویش دارند

گاه سفر آمد برادر ره دراز است

پروا مکن بشتاب همت چاره ساز است