آیا تابه حال شده زمانی که میخوائیم حقی ناحق کنیم ، با فکره به مرگ منصرف شده باشیم؟
در هنگامی که بعد از #مرگ ما را غسل میدهند، خدای متعال در آن حالت، رحمت خود را، فضل خود را شامل حال ما کند و به ما ترحّم کند.
بیاختیار در اختیار دستهای #غسلدهنده هستیم؛ این مال یکایک من و شما است؛ هیچکداممان از این حالت دوری و فراغت نداریم؛ این برای #همهی ما پیش میآید. به یاد آن لحظه باشید. وَ تَحَنَّن عَلَیَّ مَحمولاً قَد تَناوَلَ الاَقرِباءُ اَطرافَ جِنازَتی؛
ما را بلند میکنند، سر دوش میگیرند، میبرند به سمت جایگاه #همیشگی و ابدی ما.
وَ جُد عَلَیَّ مَنقولاً قَد نَزَلتُ بِکَ وَحیداً فی حُفرَتی؛
ما را سرازیر #قبر خواهند کرد.
این یادآوری است
از این حالات نبایستی #غافل بود
باید جلوی چشم ما باشد
اینکه سفارش میکنند به ما که به #قبرستان بروید، به زیارت اموات بروید، یک علّت و وجه آن این است.
بعضی بدشان میآید از اینکه کسی آنها را به یاد مرگ بیندازد:
نه، این درمان است
این دارو است
علاج #خودخواهیهای ما
علاج غفلتهای ما
علاج هوسرانیهای ما است.
در جای دیگری از دعای شریف ابیحمزه [میخوانیم]:
اِلهی اِرحَمنی اِذَا انقَطَعَت حُجَّتی وَ کَلَّ عَن جَوابِکَ لِسانی وَ طاشَ عِندَ سُؤالِکَ اِیّایَ لُبّی؛
آن وقتی که در مقابل سؤال الهی کم میآوریم و درمیمانیم، استدلال ما تمام میشود؛ مثل اینجا نیست که بتوانیم طرف مقابل را با استفادهی از جهلش، از #غفلتش، از عواطفش از واقعیّت دور کنیم. #آنجا_همهچیز_آشکار_است برای آنکسی که از ما سؤال میکند.
به یاد آن لحظه باید بود.
