برزخ

✨﷽‌✨

برزخ: در لغت یعنی حائل میان دو شئ. 

قبر: مرقد، محل قرار و آرام گرفتن و استراحت.
🔸برزخ نسبت به قیامت مثل خواب است نسبت به بیداری، آغاز برزخ از سکرات موت است تا قیامت.

برزخ، عالم بازداشتگاه است، در آن عالم انسان بازداشت می‌شود تا یوم الحساب به حساب او برسند. سؤالات اولیه برزخ سؤالات بازپرسی برای روشن شدن پرونده فرد است.
موقع پاسخ به سؤالات ملائکه، استحضار ذهن لازم است، ملک به او نهیب می‌زند تا او را آماده سؤال و جواب کند، آنچه در صحیفه نفس وی نوشته شده است همه را به خاطرش می‌آورد.
نوع سؤال و جواب برزخ، از نوع همان عالم است.

✨صورت فرشتگان عالم برزخ را نیات و اعمال خود فرد تعیین می‌کند انسان با عقاید و نیت‌ها و اعمال خوب و بد خود صورت دو ملک را می‌سازد.

📗 کتاب میشود زیبا مرد

کانال برزخ تا قیامت

🔘 @barzakhe

فرصت ها را همچون ابر می گذرند

✨﷽‌✨
🌷شیخ عــباس قـــمی(ره):

هان ای برادر! وقت #تهـیه سفر
عقبی از آن تنگــتر است ڪه ما
مسافران را فــــرصت بار بستن.

چه جای فارغ نشستن و سخنانِ
بی فــایده گفـــتن!

دیدار_اموات_از_بازماندگان

✨﷽‌✨

🔰اسحاق بن عمار از موسی بن جعفر (علیه السلام) درباره ارواح گذشتگان سؤال کرد که آیا آنها اهل خود را ملاقات می‌کنند؟
حضرت فرمودند: بله
اسحاق پرسید: چند وقت یک بار؟
حضرت پاسخ فرمودند: «در هر جمعه و در هر ماه و در هر سال یک بار به حسب مقام و منزلت مؤمن. »
سؤال کرد: به چه صورتی؟
حضرت در پاسخ فرمودند: «به صورت پرندگان لطیفی که خود را به دیوارها می‌زنند و از اهل خود آگاه می‌شوند پس اگر آنها را در خیر و خوبی مشاهده کنند خوشحال می‌شوند و اگر در حال بد و حاجتمندی و اندوه بنگرند غمناک و ناراحت می‌گردند. (همان طور که پرندگان روی دیوار خانه تان می‌نشینند و به آسانی رفت و آمد می‌کنند روح مؤمن هم به خانه خود سرکشی می‌کند. ) »

✨﷽‌✨
🔰امام صادق (علیه السلام) فرمودند: 

«وقتی روز جمعه یا عید قربان یا عید فطر شود حقتعالی به رضوان (ملک بهشت) می‌فرماید:
روح مؤمنان و اولیاء را که در غرفه‌های بهشت ساکنند صدا بزند که خداوند شما را مرخص فرموده که به زیارت دوستان خود از اهل دنیا بروید...
سپس به صحرای نجف اشرف رسند و از آنجا هر یک به شهر و دیار خود روند و یاران خود را ببینند و چند
ملک همراه ایشان هستند که امور مکروه و ناخوشایند را از آنها پنهان می‌کنند تا از دیدنش غمگین نشوند و نزد قبرهای خود می‌آیندو آن را زیارت می‌کنند، و وقتی اهل دنیا از نماز جمعه و عیدها فارغ شده به خانه‌های خود برمی گردند جبرائیل ندای الرحیل سر می‌دهد تا روح‌ها به منازل رفیعه خود برگردند. »
مردی از اهل مجلس گریست و گفت: فدایت شوم! آنچه فرمودی حال مؤمنان است، حال کافران چه؟
حضرت فرمودند: «بدن‌های ایشان در زیر خاک لعنت شده است و ارواح خبیث آنان معذب است و در وادی برهوت قرار دارد تا قائم آل محمد (عجل الله لولیک الفرج) ظهور کند. آنگاه ارواح خبیث ایشان را به بدن‌های ملعونشان برمی گردانند و در رجعت گردنشان را می‌زنند، سپس آنان را به جهنم می‌برند و تا ابد معذبند. »

📗حلیة المتقین، ص۴۲۳

روزی که بشر خون و چرک گریه خواهد کرد

حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم:

ای پسرمسعود! هیچ گناهی را کوچک مشمار و از گناهان کبیره کناره گیری کن که بنده، چون در قیامت به گناهش بنگرد، از چشمانش خون و چرک به جای اشک فرو ریزد. خداوند می فرماید: روزی که هرکس هرچه کرده از بد و خوب در برابر چشم خود حاضر ببیند و آرزو دارد که بین لو و زشتیهایش مسافتی بس دراز باشد

چه کسانی در قیامت حضور ندارند؟

مخلَصین

یکی از ویژگی‌های رشک‌برانگیز افراد مخلص(به فتح لام) این است که چون در دنیا به حساب و کتاب اعمال خود رسیده‌اند در روز قیامت، از احضار و حساب و کتاب و ترازوی اعمال، رهیده و به اصطلاح اهل عرفان، حشر آفاقی نخواهند داشت. بر این حقیقت دلالت دارد کریمه: فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ: به یقین همگی (در دادگاه عدل الهی) احضار می‌شوند! مگر بندگان مخلص خدا! (صافات/128).

به نظر می رسد مخلصین همان کسانی هستند که در جریان نفخ صور اول که همگان را مرگ در می‌رباید، صعقه و هول این صیحه آسمانی در امانند.

توضیح اینکه بنا بر آیات قرآن، در جریان نفخ صور اول، همه می‌میرند جز گروهی اندک. چنانکه فرمود: وَ نُفِخَ فِی‌ الصُّورِ فَصَعِقَ مَن‌ فِی‌ السَّمَـٰوَ'تِ وَ مَن‌ فِی‌ الارْضِ إِلَّا مَن‌ شَآءَ اللَهُ ثُمَّ نُفِخَ فِیهِ أُخْرَی‌' فَإِذَا هُمْ قِیَامٌ یَنظُرُونَ.(68/زمر).

این گروه اندک، تنها یک مرگ دنیوی دارند و بنا بر آیه یادشده، از رخداد صعقه‌ یا فزعی که در پی نفخه اول، منجر به مرگ همگان می‌شود، در امانند. از سویی، ذیل آیه می‌فهماند که حکم قیام‌ و حضور در نزد پروردگار، شامل این گروه اندک نمی‌شود بلکه مختص کسانی است که‌ در نفخ‌ صور اوّل‌ مرده‌اند، و اینانند که‌ بواسطۀ نفخ‌ صور دوّم‌ که‌ نفخ‌ احیاء و زندگی‌ است‌، زنده‌ می‌شوند و در برابر پروردگار حضور پیدا می‌کنند. تا اینجا از این آیه می‌توان این نتیجه را گرفت که یک عده هستند که در قیامت حاضر نمی‌شوند. حال باید ببینیم اینها چه کسانی‌اند؟

اگر این آیه را کنار آیه‌ای دیگر از قرآن بگذاریم که می‌گوید: فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ إِلَّا عِبَادَ اللَهِ الْمُخْلَصِینَ. (127/صافات):[همه آنها در قیامت حاضر می‌شوند مگر‌ بندگان‌ مُخلَص]،‌آنگاه فهمیده می‌شود که مراد از «مَن‌ شَآءَ اللَهُ»که‌ نمی‌میرند، کسانی‌ هستند که‌ در قیامت حضور ندارند؛ یعنی مُخلَصین‌

نتیجه اینکه مخلَصین، مصداق افرادی هستند که از مرگ حاصل از نفخه اول در امانند. و چون می‌دانیم که نفخه اول و دوم در عالم برزخ رخ می‌دهد، نتیجه می‌گیریم که آنها، گذشته از حیات برزخی‌، از حضور در عرصه قیامت نیز فارغ‌اند. اما اینکه کجا هستند پاسخ این است که مخلصین به واسطه اینکه و پس از مرگ دنیوی، بی‌آنکه این دو مرحله را طی کنند و آماده شوند برای حساب و کتاب روز میزان، به بهشت عدن الهی داخل می‌شوند.

کربلا و درس مذاکره

پاسخ ابوالفضل العباس به امان نامه: 

وقتی شمر مقابل یاران امام ایستاد و فریاد کشید:

پسران خواهر ما کجایند؟ (منظور ابوالفضل العباس، عبدالله، عثمان و جعفر بود.)

ابوالفضل العباس همراه برادران بیرون آمدند و گفتند چه می گویی!

شمر گفت:

ای پسران خواهر ما! شما در امانید. خودتان را با حسین به کشتن ندهید و به فرمان امیرالمؤمنین یزید در آیید. (برخی نوشته اند آنها ابتدا سکوت کردند و جواب شمر را ندادند

و امام حسین(ع) فرمود:

پاسخش دهید هر چند فاسق است. آنگاه عباس و برادرانش پاسخ گفتند.)

ابوالفضل و برادرانش گفتند:

دستت بریده باد ای شمر، امان نامه آورده ای؟ خداوند تو و امان نامه ات را لعنت کند. ای دشمن خدا، از ما می خواهی که برادرمان حسین فرزند فاطمه و پیامبر را رها کنیم و به فرمان لعنت شدگان و فرزند لعنت شدگان درآییم؟هرگز! آیا ما در امان باشیم و فرزند پیامبر را امانی نباشد؟

یاد بهشت

دنیـــــا
وسیله ای است...
برای رسیدن به بـه🌹ــــــشت
گاه چنان درگیرش میشویم
که هدف را فراموش میکنیم!
مراقب باش زمین یاد بهشت را از ذهنت مبرد!

🍃🌺✨🍃🌺✨🍃🌺
┄┅═══✼✨✼═══┅┄

حرمت محمد و آل محمد پیش خدا چقدر است؟

#نجات_از_فشار_قبر

🔰از دَعَوات راوندی نقل شده که حضرت رسول صلی الله علیه وآله وسلم فرمود:

✨هر که نزد قبر میّتی وقتیکه دفن شود، سه مرتبه بگوید: «اَللَّهُمَّ اِنّی اَسْاَلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آل مِحَمَّدٍ اَنْ لا تُعَذِّبَ هذَا الْمَیِّتْ» حق تعالی تا روزی که
دمیده شود در صور عذاب را از او بردارد .

📗 ۱۴۳. بحارالانوار، ج ۸۲، ص ۵

#ایمان_درد_نخور

✨﷽‌✨
🍃در قیامت وقتی کافران نشانه‌های رستاخیز را مشاهده نمایند به تعبیر قرآن گویند:

ایمان آوردیم و تسلیم هستیم، ولی این ایمان (و توبه) سودی به حال آنان ندارد زیرا توبه و ایمان در آن هنگام، صورت اجباری و اضطراری به خود می‌گیرد، و ارزش ایمان و توبة اختیاری را نخواهد داشت. در این باره خداوند می‌فرماید:

«هَل یَنظُرُونَ إِلاَّ أَن تَاتِیهُمُ المَلائِکَةُ أَو یَأتِیَ رَبُّکَ أَو یَأتِیَ بَعضُ آیَاتِ رَبِّکَ یَومَ یَأتِی بَعضُ آیَاتِ رَبِّکَ لَا یَنفَعُ نَفساً إِیمَانُهَا لَم تَکُن آمَنَت مِن قَبلُ أَو کَسَبَت فِی إِیمَانِهَا خَیراً قُلِ انتَظِرُوا إِنَّا مُنتَظِرُونَ)

«آن روز که بعضی از آیات پروردگارت تحقّق پذیرد، ایمان آوردن افرادی که قبلاً ایمان نیاورده اند، یا در ایمانشان عمل نیکی انجام نداده اند، سودی به حالشان نخواهد داشت».

📗 انعام: ۱۵۸

💠چرا شمر سر امام حسین(ع) را از پشت برید⁉️

درباره این‌که چرا شمر گلوی مبارک امام حسین(ع) را از جلو نبرید با توجه به نقل‌هایی که برای چگونگی شهادت امام حسین(ع) وارد شده، می‌توان چند احتمال داد:
1. افراد دیگری -غیر از شمر- که می‌خواستند نزدیک امام حسین(ع) شوند و او را به شهادت برسانند، همین که امام به آنها نظری می‌افکند، تنشان می‌لرزید و شمشیر از دستشان می‌افتاد؛ برخی از مورّخان متأخّر و معاصر به نقل از ابومخنف گفته‌اند: «اولین شخصی که با شمشیر کشیده به سوی امام پیش تاخت، شبث بن ربعى بود. امام حسین(ع) به جانب او نظرى افکند. شبث را رعده‌اى گرفت و لرزید و شمشیر از دستش افتاد و گفت: «معاذ اللّه که من خداى را ملاقات کنم و ذمه من مشغول به خون حسین باشد».
همچنین در ادامه به نقل از ابو مخنف گفته‌اند: سنان بن أنس با شماتت و با عصبانیت رو به شبث کرد و گفت: «مادر بر تو بگرید و قوم تو تباه گردد! چرا از قتل او دست بازداشتى و روى برداشتی؟»
شبث گفت: «چون چشم بگشود و مرا نظاره کرد، چشم‌هاى رسول خدا را دیدم. نیروى من برفت و اندامم بلرزید».
سنان گفت: «این شمشیر مرا ده که من از براى قتل او شایسته‌‌تر از تو هستم».
سنان شمشیر را برداشت و به سمت امام حسین(ع) رفت. هنگامی که نزدیک شد، رعدی عظیم او را فرا گرفت و سخت بترسید، چنان‌که شمشیر از دست او افتاد و گریخت. شمر او را سرزنش کرد و گفت: «چرا بگریختى؟»
سنان گفت: «چون چشم به سوى من بگشود، شجاعت پدر او یادم آمد. پس گریختم».

خولى بن یزید اصبحى، تصمیم گرفت که سر مبارک امام(ع) را از تن دور کند. وى نیز چند قدمى برداشت و رعدتى او را گرفت و فرار کرد.

شمر گفت: «چه مردم ترسویی هستید! هیچ‌کس سزاوارتر از من نیست در قتل او». سپس شمشیر گرفت و بر سینه حسین(ع) نشست.

در برخی منابع جزئیات این حادثه بیان نشده، بلکه تنها به ترس و لرزش این افراد از هیبت و عظمت امام حسین(ع) اشاره شده است.[4] بنابر این، اصل ترس افرادی مانند سنان بن انس پذیرفتنی است.
شاید با توجه به این جریانات، برای این‌که شمر ملعون به عاقبت این افراد دچار نشود، سر امام حسین(ع) را از پشت برید تا چشم او به چشم امام حسین(ع) نیفتد.
2. علامه مجلسی می‌نویسد: در بعضى از کتاب‌های معتبر از طبری و او از طاوس یمانى نقل کرده است: «...پیامبر اسلام(ص) پیشانی و گلوى امام حسین(ع) را زیاد می‌بوسید».
همچنین به نقل از کتاب «معدن البکاء فی مقتل سید الشهداء»آمده است: شمر خواست سر امام حسین(ع) را از گلو جدا کند، ولى شمشیرش نبرید، امام حسین(ع) فرمود: «واى بر تو! آیا می‌پندارى شمشیر تو جایى را که رسول خدا(ص) بر آن فراوان بوسه زد می‌برد»؟! شمر (برآشفت و) آن‌حضرت(ع) را به رو افکند و سر مطهرش را از قفا جدا کرد.ولی این بخش از سخن امام حسین(ع) که «آیا می‌پندارى شمشیر تو جایى را که رسول خدا(ص) بر آن فراوان بوسه زد می‌برد»، پیش از شهادت و هنگام نشستن شمر بر سینه امام حسین(ع)، در منابع و مقاتل معتبرذکر نشده است. به هر حال، با فرض پذیرش این نقل؛ چون گلوی امام حسین(ع) مکان بوسه پیامبر اسلام(ص) بوده، شمر سر امام حسین(ع) را از پشت برید.
به هر حال، نمی‌توان به طور قطعی گفت: علت اصلی بریدن سر امام حسین(ع) از قفا همان است که در برخی کتاب‌ها نوشته شده است؛ زیرا بخش‌هایی از نقل‌های ذکر شده، در مقاتل و منابع تاریخی مربوط به نهضت و قیام امام حسین(ع) نیامده است، به همین جهت؛ نمی‌توان میان علت بریده شدن سر امام حسین(ع) از قفا با این نقل‌های متفاوت ارتباط برقرار کرد و یک نتیجه قطعی گرفت و موارد یاد شده را تنها یک احتمال است.

📕پی نوشت:
قندوزی، سلیمان بن ابراهیم، ینابیع المودة لذو القربى
همان، ص 82 – 83.
ر.ک: طبرسی، فضل بن حسن، تاج الموالید، ص 86،
بحار الانوار، ج 44، ص 187 – 188