ندای الرحیل

در احیای فرهنگ آخرتگرایی
شنبه, ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ۱۲:۴۴ ق.ظ

نقد دنیا و یا طلبی نسیه برای روز جزا

داستان ایمان آوردن شخص مرتاض در حضور امام صادق(ع)

نقل شده در زمان امام صادق(علیه‌السلام) شخصی مدّعی بود که قادر است از اشیایی که دیگران پنهان کرده اند خبر دهد.

مردم به عنوان سرگرمی و تفریح از راههای مختلف وی را امتحان کردند.

آن فرد برخلاف انتظار حاضرین به خوبی از پس امتحانات برآمد، تا اینکه امام صادق(علیه‌السلام) سر رسید، اوضاع را جویا شد، جریان را شرح دادند.

حضرت دست خود را مشت کردند و از او پرسید؛ در دست من چه چیزی است؟

او بعد از لحظاتی تأمل و فکر، با حالت تحیّر و تعجّب به امام خیره شد.

امام(علیه‌السلام) پرسید چرا جواب نمی‌دهی؟

گفت جواب را می‌دانم ولی در تعجبم شما از کجا آن را آورده¬اید.

آن شخص ادامه داد:

در تمام کرة زمین همه چیز مسیر طبیعی خود را می¬گذراند فقط در یک جزیره مرغی دو تا تخم گذاشته که یکی از آنها مفقود شده و آنچه در دست توست باید همان تخم باشد. حضرت تصدیق کردند.

امام(علیه‌السلام) از او پرسید چگونه به اینجا رسیدی؟

جواب داد:

«با مخالفت با هوای نفس»،

هرچه دلم خواست خلافش را انجام دادم.

حضرت از او خواست مسلمان شود.

جواب داد، دوست ندارم.

امام(علیه‌السلام) فرمود؛

مگر قرار نبود با هوای نفست مخالفت کنی؟

طبق عهد خودت الان باید مسلمان شوی، چون دوست نداری مسلمان شوی.

زمینه فراهم بود؛ هم به قدرت معنوی امام پی-برد و هم در مقابل استدلال امام پاسخی نداشت.

بعد از مسلمان شدن، قدرت غیبی خود را از دست داد.

سراغ امام آمد و زبان به شکوه گشود

«قبلاً که مسلمان نبودم این قدرت را داشتم الان که خدا را پذیرفتم قدرتم را از دست داده¬ام! این چه دینی است؟»

امام(علیه‌السلام) فرمود:

«تاکنون متحمّل زحمتی شده بودی و خداوند در همین عالم مزد زحمت تو را می‌داد و بعد از دریافت مزد، طلبی از خدا نداشتی چون با خدا بیگانه بودی و از الان آنچه عمل می¬کنی خداوند برای آن جایی که به آن نیازمندی ذخیره می‌کند و آنچه که قبلاً داشتی برای نیل به سعادت ابدی، سودی به تو نمی‌رساند».



نوشته شده توسط بهنام جدی بالابیگلو
ساخت وبلاگ در بلاگ بیان، رسانه متخصصان و اهل قلم

ندای الرحیل

در احیای فرهنگ آخرتگرایی

ندای الرحیل

سلام
وبلاگ حاضر، تلاش کوچکی است برای دگرگون کردن بدیهیات،گرایشها و هدفها ...
وبلاگ حاضر تلاش کوچکی است برای زنده کردن قلبها و دگرگون کردن آرزوها...
وبلاگ حاضر، تلاش کوچکی است برای احیای فرهنگ آخرتگرایی و نواختن ندای الرحیل...
پس...
باور کنیم که جهان به نگاهی نو نسبت به مرگ نیازمند است...
باور کنیم که نگرش غلط به اسرارآمیزترین پدیدۀ هستی - مرگ - لحظه لحظۀ عمر بشر را به پوچی کشانده است....
باور کنیم که ما رهگذریم ودنیا ظرفیت و توان تحمل آرزوهای ما را ندارد...
باور کنیم که مرگ در این نزدیکیست و ما چاره ای جز رفتن نداریم...
باور کنیم که دلهای ما برای آزاد شدن از ترسها و گرایشهای دنیا، به ترسها و گرایشهای آخرت نیازمند است...
باور کنیم که تنها طریقتی که می تواند ما را به خدا برساند، طریقت توشه چینی است...
ویادمرگ، آب حیات بخشیست برای زنده کردن بشریت...
ویاد مرگ شمشیر و سپر محکمیست، در برابر فرهنگ پوچ گرای غربیها...
و یاد مرگ، مرهم شفا بخشیست برای انقلاب بیمار شده به ویروس دنیاگرایی...

طبقه بندی موضوعی
بایگانی
پیوندها

منوی تصویری سایت ندای الرحیل

تلگرام

-----------------------

 صفحه اصلی

-----------------------

ندای الرحیل2-تصاویر

-----------------------

ندای الرحیل3-سیاسی

-----------------------

ندای الرحیل4-خواب

-----------------------

 ندای الرحیل5 - شعر

نقد دنیا و یا طلبی نسیه برای روز جزا

شنبه, ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ۱۲:۴۴ ق.ظ

داستان ایمان آوردن شخص مرتاض در حضور امام صادق(ع)

نقل شده در زمان امام صادق(علیه‌السلام) شخصی مدّعی بود که قادر است از اشیایی که دیگران پنهان کرده اند خبر دهد.

مردم به عنوان سرگرمی و تفریح از راههای مختلف وی را امتحان کردند.

آن فرد برخلاف انتظار حاضرین به خوبی از پس امتحانات برآمد، تا اینکه امام صادق(علیه‌السلام) سر رسید، اوضاع را جویا شد، جریان را شرح دادند.

حضرت دست خود را مشت کردند و از او پرسید؛ در دست من چه چیزی است؟

او بعد از لحظاتی تأمل و فکر، با حالت تحیّر و تعجّب به امام خیره شد.

امام(علیه‌السلام) پرسید چرا جواب نمی‌دهی؟

گفت جواب را می‌دانم ولی در تعجبم شما از کجا آن را آورده¬اید.

آن شخص ادامه داد:

در تمام کرة زمین همه چیز مسیر طبیعی خود را می¬گذراند فقط در یک جزیره مرغی دو تا تخم گذاشته که یکی از آنها مفقود شده و آنچه در دست توست باید همان تخم باشد. حضرت تصدیق کردند.

امام(علیه‌السلام) از او پرسید چگونه به اینجا رسیدی؟

جواب داد:

«با مخالفت با هوای نفس»،

هرچه دلم خواست خلافش را انجام دادم.

حضرت از او خواست مسلمان شود.

جواب داد، دوست ندارم.

امام(علیه‌السلام) فرمود؛

مگر قرار نبود با هوای نفست مخالفت کنی؟

طبق عهد خودت الان باید مسلمان شوی، چون دوست نداری مسلمان شوی.

زمینه فراهم بود؛ هم به قدرت معنوی امام پی-برد و هم در مقابل استدلال امام پاسخی نداشت.

بعد از مسلمان شدن، قدرت غیبی خود را از دست داد.

سراغ امام آمد و زبان به شکوه گشود

«قبلاً که مسلمان نبودم این قدرت را داشتم الان که خدا را پذیرفتم قدرتم را از دست داده¬ام! این چه دینی است؟»

امام(علیه‌السلام) فرمود:

«تاکنون متحمّل زحمتی شده بودی و خداوند در همین عالم مزد زحمت تو را می‌داد و بعد از دریافت مزد، طلبی از خدا نداشتی چون با خدا بیگانه بودی و از الان آنچه عمل می¬کنی خداوند برای آن جایی که به آن نیازمندی ذخیره می‌کند و آنچه که قبلاً داشتی برای نیل به سعادت ابدی، سودی به تو نمی‌رساند».

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۷/۰۴/۳۰
بهنام جدی بالابیگلو

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">